K/KAPOPOULOS

Το μεγαλείο της μοναδικής στιγμής

Έρχεται κάποια στιγμή που ακόμα και ο πλέον ορθολογικός άνθρωπος υποτάσσεται στη διαλεκτική του ακαριαίου συναισθήματος.

Η προσέγγιση της ζωής είναι μια επίπονη αλλά άκρως φυσιολογική διαδικασία που έρχεται να συγκεντρώσει όλες τις προσλαμβάνουσες, όλες τις εικόνες, τις σκέψεις και τα συναισθήματα μιας ολόκληρης διαδρομής και να τα μετατρέψει σε μια συνεκτική ματιά για τη ζωή και για ό,τι συμβαίνει σε αυτή.

Και έρχεται η στιγμή που αιφνιδιάζεσαι. Που χάνεις κάθε έλεγχο για το μοναδικό λόγο ότι η ίδια η ζωή έρχεται να σου θυμίσει ότι δεν μπορείς να την ελέγξεις απόλυτα. 

Read More

Το mainstream του ακραίου

Είμαστε σίγουρα λαός της υπερβολής. Πάντοτε ήμασταν. Είναι τουλάχιστον πρωτοφανής ο τρόπος με τον οποίο βιώνουμε τα γεγονότα οδηγώντας ακαριαία στα άκρα τις αντιδράσεις μας. Είτε ως πρόσωπα, είτε ως θεσμοί. 

Με έχει απασχολήσει σε μεγάλο βαθμό η άνοδος της άκρας δεξιάς στην Ελλάδα. Αν αποτελεί έκφραση αντίδρασης ή αν έχει πραγματικά κοινωνικά χαρακτηριστικά. Αν είναι κάτι παροδικό ή μια υπολειπόμενη τάση που πάντοτε βρισκόταν στην Ελληνική κοινωνία και εκφράστηκε σήμερα συγκυριακά. Ή κρυβόταν συγκυριακά. Αν απλά αγνοούσαμε τη ακραία ρητορική που υπήρχε στο πολιτικό μας σύστημα ή είχαμε στεγανοποιήσει τον ακραίο πολιτικό λόγο μέσα σε συμβατικές πολιτικές τάσεις.

Read More

Η πραγματική ευκαιρία της εκπαίδευσης

Η εκπαίδευση στην Ελλάδα ακολουθεί πιστά το κεντρικό παράδοξο που χαρακτηρίζει το σύνολο της δραστηριότητας στη χώρα: κάθε πρόθεση αλλαγής κρίνεται εξ’ορισμού ως απειλή προς την πρόοδο, τη στιγμή που η πρόοδος εμπεριέχει εξ΄ορισμού την έννοια της αλλαγής. 

Όλοι είναι διατεθειμένοι να υπερασπιστούν με σθένος την αναγκαιότητα αλλαγής ενός εκπαιδευτικού συστήματος που δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από αυτά που λύνει, τη στιγμή που κάθε προσπάθεια αλλαγής θεωρείται απειλή για τα κεκτημένα του ίδιου του εκπαιδευτικού συστήματος που πρέπει να αλλάξει.

Read More

Η φυσιολογική σχεδόν παρακμή

Το μόνο πράγμα που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι τα δύο άλλοτε κραταιά κόμματα της ελληνικής πολιτικής σκηνής έχουν πλήρως απολέσει το κοινωνικό τους έρεισμα. Δεν έχουν σχεδόν καμία πλέον συγκεκριμένη κοινωνική αναφορά κάτι που δημιουργεί μια φυσιολογική απαξίωση για το ιδεολογικό τους φορτίο αλλά και για την εν γένει πολιτική τους υπόσταση.

Και δεν προσπαθώ καθόλου να συνδέσω τη διαπίστωση αυτή με τα πεπραγμένα τους ως κυβερνήσεις από το 1974 μέχρι σήμερα. Προσπαθώ να ερμηνεύσω την αλλαγή που θα επέλθει αναγκαστικά και λιγότερο ή περισσότερο βίαια, τους επόμενους μήνες.

Read More

Ο κύκλος των χαμένων ευκαιριών Vol.1

Όταν δεν μπορείς να διαχειριστείς την ευκαιρία προβολής που σου παρουσιάζεται, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να απαγορεύσεις να σε προβάλουν. Η διαπίστωση αυτή συνοψίζει εν πολλοίς τη σχέση της Ελλάδας με τα διεθνή ΜΜΕ, τα οποία ενώ μας προσέφεραν απλόχερα τις σελίδες τους και τον τηλεοπτικό τους χρόνο, βρίσκονται σήμερα κατηγορούμενα και μάλιστα από θεσμικούς παράγοντες της χώρας, ως εχθροί της Πατρίδας.

Read More

Διαζευκτική σκέψη

Όλο και περισσότερο αντιλαμβάνομαι ότι έχουμε προγραμματίσει τη σκέψη μας να σκέφτεται διαζευκτικά. Να γεννά διλήμματα και να αποφασίζει μέσα από μια ιδιότυπη σύγκριση. Ιδιότυπη γιατί ναι μεν το δίλημμα  -και αντίστοιχα η σύγκριση- δεν είναι εξ’ορισμού μια αντιπαραγωγική διαδικασία αλλά γίνεται απόλυτα αντιπαραγωγική όταν τα όρια του διλήμματος διαμορφώνονται μέσα από τη μανιχαιστική ανάγνωση του γεγονότος. 

Read More

Η διόρθωση του σωστού

Να ανακτήσουμε την αξιοπιστία μας ως κράτος. Αν θεωρήσουμε δεδομένο ότι τα οικονομικά στοιχεία δεν πρόκειται να οδηγήσουν σε μια λύση για το οικονομικό αδιέξοδο της Ελλάδας, η λύση σε πολιτικό επίπεδο, φαντάζει σήμερα η μοναδική διέξοδος. Και η πολιτική λύση συνεπάγεται, πρωτίστως την ανάκτηση της αξιοπιστίας μας.

Read More

Η ορθολογική ερμηνεία του παράλογου

Αν η ελληνική μυθολογία μας επέτρεπε να δανειστούμε μια αλληγορία που να προσδιορίζει με ακρίβεια τα σημερινά δεδομένα, ο Μύθος του Σίσυφου δεν θα μπορούσε παρά να αποτελεί την πλέον ανάγλυφη περιγραφή των συνθηκών που δημιουργήσαμε τα τελευταία χρόνια.

Και αν η παραπλάνηση του Άδη και της Περσεφόνης μπορεί να έχει τον ίδιο βαθμό οξυδέρκειας με την παραπλάνηση ενός ολόκληρου πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού συστήματος (ή απλά την παραπλάνηση του ίδιου μας του εαυτού), η διορία μας των τριών ημερών εκπνέει και βρισκόμαστε πλέον αντιμέτωποι με την τιμωρία μας, την αέναη υποχρέωση δηλαδή να ανεβάζουμε τον βράχο στον λόφο που όταν φτάνει στην κορυφή του κατρακυλά πάλι πίσω.

Read More

Η απόσταση ως την πραγματικότητα του μέλλοντος

“Ας δώσουμε στην κοινή λογική, πολιτικά χαρακτηριστικά”. Ποτέ δεν μου είχε δημιουργήσει περισσότερο προβληματισμό το άκουσμα μιας τελικά απόλυτα σοφής φράσης. Μιας ευθύβολης διαπίστωσης που πέρα από τη ρητορική αρτιότητα, εμπεριέχει όλη την πραγματικότητα του μέλλοντος.

Αρχικά θεώρησα ότι θα έπρεπε να έχει διατυπωθεί ως κατεύθυνση πολιτικού προγράμματος. Απόρησα μάλιστα που δεν την έχω ακούσει σε καμία πολιτική εξαγγελία της προεκλογικής περιόδου. Κατάλαβα πολύ γρήγορα ότι δεν θα μπορούσε παρά να είναι μια βαθιά πολιτική διαπίστωση και ταυτόχρονη παρακίνηση από έναν εκπρόσωπο μιας γενιάς που αν και δεν έχει αναπτύξει τα ίδια χαρακτηριστικά, αρχίζει να διαμορφώνει κοινές πολιτικές εμπειρίες και συνεπώς κοινή ευθύνη για το μέλλον.

Read More

Η αποποίηση της ευθύνης του εκούσιου λάθους

Σπάνια κάποιος που έκανε λάθος κρίθηκε με επιείκεια για την αγνότητα των προθέσεών του ή έστω για την άγνοια του. Ακόμη πιο σπάνια η διαδικασία και η προσπάθεια ανταμείφθηκε όταν το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό. Ποτέ η συνειδητά λανθασμένη απόφαση δεν κρίθηκε για το εκούσιο ή μη της πρόθεσής της γιατί απλά οδήγησε σε μη επιθυμητό αποτέλεσμα.

Τις τελευταίες εβδομάδες ζούμε μια πρωτοφανή πολιτική κατάσταση, η οποία δημιουργεί δυσδιάκριτα όρια ανάμεσα στην υπερβολή και τη διαστροφή.

Read More